Paarhuisjes naar Ghana

Waar leidt God ons heen?

Graag nemen we je mee in ons verhaal. Vanaf het begin.

Waar het begon

Sinds wij elkaar kennen, hadden we allebei het verlangen om ooit ergens in de wereld ontwikkelingswerk te doen. We groeiden op in de traditionele kerk. In onze studententijd gingen we ons steeds meer verdiepen in een persoonlijke relatie met God. We trouwden en belandden na een tijdje in Dalfsen, waar we ons drie jaar geleden lieten dopen.

Sinds onze doop is het verlangen om ergens te dienen alleen maar sterker geworden. Maar het veranderde ook. We wilden mensen niet alleen helpen in dit leven. We wilden vooral dat ze Jezus leren kennen, want daar ligt de echte redding. Maar we vonden het ook lastig om daarin uit te stappen. We hebben veel geprobeerd, en ons verlangen om echt uit te stappen bleef. Maar toen kwam er een storm.

De storm

We gingen door een zware periode. Maar door alles heen was God dichtbij. Onze wortels in het geloof zijn dieper gegroeid en God heeft wonden geheeld.

In de zomer van 2026 kwamen we allebei los van ons werk. Zochten we allebei een nieuwe baan? Of was dit hét moment om echt te gaan?

Een stap in geloof

We bleven erover bidden, en in de zomer van 2026 besloten we: in november gaan we op pad. Om te ontdekken wat God met ons van plan is. We wisten nog niet waarheen of hoe, maar we gingen. Een stap in geloof.

We schreven zendingsorganisaties aan en vertelden wie we zijn: onze krachten en onze valkuilen. We voerden gesprekken over mogelijkheden in Europa. Omdat we nog niet wisten waar ons hart lag, was het plan om langs verschillende zendelingen in Europa te trekken en zo te ontdekken waar God ons wilde gebruiken.

In een paar weken tijd werd ons iets duidelijk. We wilden niet alleen mensen bemoedigen en op verschillende plekken kort praktisch meehelpen. We wilden echt een relatie kunnen aangaan met mensen, zodat we kunnen laten zien en vertellen wie Jezus is. We wilden ook onze kinderen meenemen in het omzien naar een ander.

Ons gebed was een plek waar onze kinderen andere kinderen konden ontmoeten, waar we praktisch bezig konden zijn en waar we het allerbelangrijkste konden delen met mensen: Jezus.

Op dat moment kregen we van Operatie Mobilisatie een vacature: Business as Mission. Ze zochten mensen die vanaf nul een bakkerij konden opzetten. Speciaal voor de vrouwen, omdat zij in het gebied daar erg kwetsbaar zijn. Om mensen op te leiden tot bakker, en ze te leren hoe je een bedrijf runt en een inkomen verdient. Maar het echte doel is niet het brood. Het doel is dat mensen Jezus leren kennen.

Dit raakte ons meteen. We lieten weten dat we er meer over wilden weten, en werden direct gebeld.

De bakkerij komt in een klein dorp met veel kinderen, precies waar we voor onze eigen kinderen om hadden gebeden. Er wordt gewerkt met discovery groups (van DMM), een manier van werken waarin Raymon zich al een hele tijd verdiept doordat dit steeds op zijn pad komt. Hij wist alleen nog niet waarvoor hij het nodig zou hebben. Daarnaast kunnen we onze ervaring als ondernemers inzetten.

Dit voelde als een grote beproeving. We waren helemaal gericht op Europa: vertrouwd en veilig. En ineens lag Noord-Ghana serieus op tafel. We konden het ook niet zomaar aan de kant zetten. Juist daar konden we precies doen wat God op ons hart had gelegd, en waar Hij ons notabene op had voorbereid. Toch raakten we even in de war. Dit was echt te veel gevraagd.

We werden gevraagd om dingen los te laten waarvan we niet eens wisten dat we ze vasthielden. Alle zekerheden die hier zo vanzelfsprekend zijn: schoon water, goede medische zorg, gezond eten en drinken. Daar is dat allemaal niet vanzelfsprekend, en de risico's zijn groter.

Dus we gingen bidden: God, als U ons hierheen wilt leiden, bevestig het dan aan ons.

Bevestiging

En die kregen we.

Onze kinderen wisten dat we van plan waren om te gaan reizen, maar ze wisten niet met welke landen we in gesprek waren. Aan tafel vroegen we of zij ook aan God wilden vragen waar we als gezin naartoe mochten gaan.

In de dagen daarna kwam Imma twee keer naar ons toe. De eerste keer zei ze: "Ik heb steeds een woordje in mijn hoofd als ik aan de reis denk: Afrika!" De tweede keer: "Ik zou heel graag naar Kroatië willen. Maar als ik aan Kroatië denk, zegt mijn hoofd: Afrika."

Daarna spraken we met de mensen in Ghana. Er was nog geen plek waar we konden wonen, en dat was een probleem. Ze besloten om financiering te vragen voor de bouw van een huis. Vier uur later kregen we het bericht: "We kunnen het niet geloven, maar al het geld is binnen!"

Dit is zoveel bevestiging. Wij gaan naar Ghana.